OSHO OVER  ZEN

* Osho over Zen 

Wie al langer met de woorden van Osho vertrouwd is, zal weten, dat hij ook duidelijk laat merken naar welke van de bestaande visies zijn hart echt uit gaat.
Er zijn stromingen waar hij niet over wil spreken, gewoon omdat het dan alleen maar kritiek zou worden. En, wie zit daar op te wachten? After all is Osho, zoals hij zegt, een heel praktisch ingestelde persoon. Dus, hij spreekt over datgene waarvan wij kunnen groeien en over inzichten die ons meer vrijheid, meer liefde en meer levensvreugde geven.

En voor Zen heeft Osho dus heel veel waardering.
Hij heeft in vroegere en latere periodes veel van zijn lezingen aan Zen gewijd.
Het is dan ook heel erg terecht, vind ik, dat er bij Renaissance Books in Los Angeles een boek is uitgekomen dat geheel gewijd is aan Osho's commentaar op Zen. Het heet: Osho on Zen, Osho over Zen.Het bevat hele mooie verhalen en een uitleg over Zen.
Wat is Zen en wat is er zo bijzonder aan deze levensvisie?

Zen is een stroming die zeer aards is. Het is een visie, waarin niet God, maar de mens centraal staat. Het gaat om de mens vanaf het eerste begin en de mens wordt ook als doel op zichzelf gezien. Want elke mens heeft het vermogen in zich om het goddelijke te bereiken. God is echt  niet boven de mens verheven, maar God zit in de mens verborgen. Er is in deze stroming dan ook geen sprake van enig getheologiseer. En dat laatste maakt Zen al tot iets heel bijzonders, want in de meeste andere stromingen vindt dat wel plaats.

En om Zen een wat duidelijker plaats te geven, reikt Osho het volgende aan.

Het is dan ook niet juist om, zoals je vaak hoort, over Zen Boeddhisme te spreken. Als je dat zegt, doe je Zen tekort. Want Boeddha is lang ziet zo aards als Zen en Lao Tzu is wel aards. Maar Zen is ook weer niet alleen maar aards, zoals LaoTzu wel te noemen is. Volgens Zen is het mogelijk om de aarde in de hemel te veranderen.
En met dit laatste gegeven wordt duidelijk, dat Zen zowel het onaardse van Boeddha als het aardse van Lao Tzu heeft. En dit maakt Zen tot een buitengewone stroming, zo concludeert Osho.

Ik ben verrast over hoe een niet-sannyas uitgeverij dit boek heeft uitgegeven.
Er staat een prachtige serene foto van Osho voorop. Ik ken de houding van Osho's handen met de vingertoppen  tegen elkaar zo goed van de periode van zijn Silence toen hij de Festivals bijwoonde. Oneindig frisheid, schoonheid en diepte ademt deze foto voor mij als ik er langer dan oppervlakkig naar kijk. En het doet me veel hem weer zo te zien……..wat houd ik toch veel van hem. En dat besef heeft de laatste tijd nog meer vaste voet in me gekregen, doordat ik zie hoe alles wat hij aangeeft Waarheid is. Alleen kon ik dat indertijd niet allemaal zien en bevatten, maar telkens ontvouwt er zich weer een stuk, zoals in de afgelopen maanden. Echt, we mogen blij zijn dat hij onze Meester is! Veel meer mensen ervaren dit, gelukkig, zoals een swami die na een groepssessie geknield voor Osho's foto ging zitten en zijn handen op hief en zei: …..het groeten van Osho doe ik graag zo, want ik houd zoveel van die man!  En dan volgt nu een van de sprankelende Zen-verhalen uit dit boek.

De Zen-meester Nan-In was bezig hout te hakken in het bos. Toen kwam een professor van de universiteit hem bezoeken. En de professor dacht natuurlijk: "Deze houthakker zal vast en zeker weten, waar Nan-In woont". En hij begon er dus bij hem naar te informeren. De houthakker nam zijn bijl ter hand en zei: "Hier heb ik heel wat voor moeten betalen". De professor had helemaal niet naar de bijl gevraagd. Hij had geïnformeerd waar Nan-In woonde;hij wilde weten of hij Nan-In de tempel zou vinden als hij daar heen ging. En toen hief Nan-In nota bene zijn bijl op en zei; "Kijk eens, ik heb hier heel wat voor moeten betalen."
De professor raakte een beetje in de war en voordat hij er van door kon gaan, kwam Nan-In nog wat dichter bij en hij zette de bijl precies op het voorhoofd van de professor. De professor begon te trillen en Nan-In zei: "Hij is heel erg scherp".En toen ging de professor er echt van door.
Later toen hij bij de tempel kwam, begreep hij, dat de houthakker niemand dan Nan-In zelf was. En hij begon bij een van de discipelen te informeren: " Is hij niet goed wijs?" "Nee" zei  de discipel "Jij vroeg of Nan-In binnen was en hij zei "ja". Hij gaf aan dat hij "in zichzelf" is en dat hij "geen leer aanhangt". Op dat moment was hij houthakker. Toen ging hij met de bijl in zijn hand totaal op in de scherpte van de bijl. Hij was zelfs juist die scherpte op dat ogenblik. Hij maakte, door zo direct en zo totaal in het heden te zijn, duidelijk "ik ben in mezelf". Je hebt gemist waar het om ging. Hij was je aan het demonstreren wat de kwaliteit van Zen is.
"Ga er maar aanstaan" denk ik, als ik dit lees. Zo in het hier en nu te zijn en te reageren, zonder dat er enige status van Zen-meester-zijn meespeelt. Dit is een situatieschets die ik goed in het dagelijks leven kan gebruiken.
Osho zegt: "Zen heeft geen begrippenapparaat, Zen is niet intellectueel. Het is de enige  religieuze stroming die het hier-en-nu  benadrukt, het totaal in-het-moment zijn. Verleden en toekomst vallen weg: ze zijn er niet.
Maar de mensen hebben altijd met theologieën geleefd en die houden hen kinderachtig. Je kunt niet opgroeien, volwassen worden als je gevangen bent in een theologie. Als je een christen bent of een hindoe, een moslim of een boeddhist, heb je simpel weg geen ruimte om te groeien. Je wordt ingeperkt, je zit gevangen in een te kleine ruimte."
En, hoe zit het met de humor in dit boek: Osho over Zen?
Nou, dat zit wel snor. Lees maar.
Een jonge priester nam honderd duizend dollars weg uit de kerkkas en hij verloor die op de effectenbeurs. Toen liet zijn mooie vrouw hem in de steek. In zijn wanhoop liep hij naar de brug en hij wilde er net afspringen, toen hij werd tegen gehouden door een vrouw in een zwarte cape met een gerimpeld gezicht en grijs touwachtig haar?
"Niet springen" kraste ze "En ik zal drie wensen van je in vervulling laten gaan als jij iets voor mij doet!" " Er bestaat geen hulp voor mij." antwoordde hij "Doe niet zo gek," zei ze "Abacadabra! Het geld is terug in de kas van de kerk. Abacadabra! Je vrouw wacht thuis op je met een hart vol liefde. Abacadabra! Je hebt nu tweeduizend dollars op de bank!" "Dat is wo-wo-wo-wonderbaarlijk!" stotterde de priester "Wat moet ik voor jou doen?"
"Breng de nacht met me door en bedrijf de liefde met me."
De gedachte om te moeten "slapen" met dit tandeloze oude wijf was weerzinwekkend, maar dat was het zeker waard en daarom namen ze hun intrek in een nabijgelegen motel.
's Morgens toen de onsmakelijke beproeving achter de rug was, begon de priester zich aan te kleden om naar huis te gaan en het gekkie in bed zei, "Zeg, jongetje, hoe oud ben je eigenlijk?!"Ik ben tweeënveertig!" antwoordde hij "Waarom wil je dat weten?"
"Ben je dan niet een beetje te oud om in heksen te geloven?"
Achter op de cover van dit boek staat: Osho over Zen lezen is als een meditatie op zich. Als je de opgepotte kennis van een leven lang over boord gooit en de fysieke, geestelijke en emotionele spanningen laat gaan, zul je je echt ontspannen gaan voelen door de buitengewone lezingen en helemaal in het huidige moment komen en de kracht ervan ervaren.
En ik wil daar het volgende aan toevoegen. Osho heeft heel veel lezingen over Zen gehouden. Die lezingen zijn weergegeven in talloze boeken over Zen. Je kunt bijna van een Osho-Zen-bibliotheek op zich spreken. In dit ene boek kun je heel gemakkelijk de smaak van Zen te pakken krijgen; je hoeft dus niet eerst de hele Zenbibliotheek uit te lezen. Daaruit kun je later altijd nog een selectie maken.
Dus: Ga nu voor "Osho on Zen" en geniet totaal van dit boek. Ma Donna.
Osho on Zen, Uitg. Renaissance Books, Los Angeles,  distributed by St. Martin's Press,
ISBN nr. 1-58063-207-6, verkrijgbaar bij Osho Publikaties, Amsterdam.  

* ANCIENT MUSIC in the PINES- OEROUDE MUZIEK in PIJNBOMEN 

Deze keer wil ik graag aandacht besteden aan een 'gouwe ouwe' in een nieuw jasje. Het is het boek: Ancient Music in the Pines.
Dit Zen-boek bevat lezingen van Osho uit 1977, dus door hem gehouden in de vroege periode. En het is in 1998 opnieuw uitgebracht, in een fris spel van helder groene bladeren met de Meester enigszins verscholen tussen de bladeren in een serene houding. Osho draagt het hoedje dat zo kenmerkend is voor de vroege periode, uiterst simpel.
Hele mooie zen-verhalen staan er in dit boek. We komen hier later op terug. 
Als we de titel van het boek nader bekijken, Ancient music in the pines….. dan zie je het voor je, je hoort het ruisen van hoge eeuwenoude bomen en je ruikt de geur. Dit doet me sterk denken aan de plek waar ik vaak kom, het woonoord van (ex)-psychiatrische patiënten. Deze instelling bestaat al honderd jaar en er staan hele oude, oneindig hoge naaldbomen Majestueus, totaal onafhankelijk, onaantastbaar in hun schoonheid.. en de geur die ze verspreiden….zo fris en doordringend. Je blijft vanzelf stil staan en je kijkt automatisch omhoog. Dan probeer je de toppen te vinden, ondertussen steeds diep de dennengeur opsnuivend. Het is zoals mijn vader dat uitdrukte: 'als ik zo'n grote boom zie, dan ben ik gewoon onder de indruk.' Geen woorden, slechts de 'muziek' van de bomen. 
Als Osho het over de Ancient music in the pines heeft, neemt hij ons mee naar een dieper niveau.

	Hij zegt als toelichting van ancient music het volgende: Als het denken je niet meer verwart, dan zijn gedachten alleen maar golfjes op het meer en dan zijn stiltes alleen maar: het ontbreken van golfjes, er is alleen ZIJN. Plotseling word je je dan bewust van muziek die je altijd omringd heeft.

Plotseling komt die muziek van alle kanten op je af. Je wordt er door overweldigd, je wordt er door geboeid.
En, zo gaat Osho verder, je zult niet in staat zijn om de waarheid te weten tenzij je naar de oude muziek van OMKAR luistert. Je kunt alleen de tempel van god binnen gaan via deze muziek.
Vanuit jezelf ben je er niet toe in staat, maar deze muziek vormt een brug.
Als altijd heeft Osho het over de mind die ons in de weg zit om tot het werkelijke leven door te dringen. De mind staat dan tegenover de oeroude muziek. De mind vormt als het ware een muur. Dit is niet in werkelijkheid zo. Die muur bestaat alleen in je gedachten.
En zelfs dan gaat die muziek nog door en probeert zij bij je binnen te dringen. Misschien luister je er niet naar, maar ….en let er eens op hoe beeldend en grappig Osho dit verwoordt. Hij zegt: deze oeroude muziek is alsmaar bezig om je hele wezen te masseren. Ze is je alsmaar aan het voeden, ze geeft je leven en ze verjongt je steeds weer.
Jouw hart klopt namelijk in het zelfde ritme als het hart van het grotere Geheel.
Overal is deze oeroude muziek en als we haar mislopen, dan is dat geheel en al aan ons zelf te wijten.
Gaan we over tot het eerste Zen-verhaal, dan raakt ons dat vrijwel meteen. Het raakt zoals de oeroude muziek waar Osho het over heeft, mits we het dus niet vanuit de mind tot ons laten komen.
Dit verhaal is als het ware Zen in-een-notedop.
Toen de zoon van een inbreker zag dat zijn vader een dagje ouder aan het worden was, vroeg hij zijn vader of die hem het vak wilde leren, opdat hij als zoon het familiebedrijf zou kunnen voortzetten als zijn vader zou stoppen met werken.
De vader ging daarmee akkoord en die nacht gingen ze samen inbreken in een huis.
In het huis zagen ze een grote kast staan en de vader zei tegen de zoon dat hij in de kast moest gaan om kleding te pakken. Zodra de jongen in de kast was, deed de vader de deur op slot en maakte vervolgens een heleboel lawaai zodat iedereen in het hele huis wakker werd.
En toen sloop de vader weg.                                                             
De zoon die in de kast zat was woedend en doodsbang…hij vroeg zich af hoe hij in vredesnaam uit die kast kon komen.
Toen flitste er een idee door hem heen en hij maakte het geluid van een kat.
De familie commandeerde de dienstmeid om met een kaars poolshoogte te gaan nemen in de kast.
En toen de kast open gemaakt werd, sprong de jongen eruit, blies de kaars uit, duwde de verbaasde dienstmeid op zij om weg te komen, en rende naar buiten.
Toen de jongen een bron ontdekte die vlakbij de weg lag, gooide hij daar een dikke steen in en daarna verdween hij in het donker.
De achtervolgers gingen allemaal om de bron heen staan om te zien hoe de inbreker zich zelf aan het verzuipen was.Toen de jongen thuis kwam, was hij boos op zijn vader en hij probeerde hem te vertellen wat er gebeurd was.
Maar zijn vader zei: 'Vermoei mij niet met de details van je verhaal. Je bent hier - je hebt de kunst van het inbreken geleerd.'
Zijn jullie nieuwsgierig geworden? Ik hoop het!
In het boek 'Ancient music in the Pines' staan nog meer van deze boeiende zenverhalen.
En in alle verhalen klinkt door zoals Osho Zen beschrijft. Hij zegt: Zen is het leven zelf. Geen filosofie, geen leer, maar puur ervaren, puur zijn.'
Osho concludeert na dit verhaal het volgende. Het wezen is een geheel, de wereld is een veelheid. En hier tussen in zit de mind die verdeeld is. We zien dus ook alles vanuit deze verdeelde mind. Dit wordt ondersteund door wetenschappelijk onderzoek. Onze hersenen zijn verdeeld in twee helften, de rechter hemisfeer en de linker hemisfeer. De rechter hemisfeer is verbonden met de linker hand en de linker hemisfeer is verbonden met de rechter hand; er is dus een kruislingse verbinding. De rechter hemisfeer staat voor het intuïtieve, het poëtische en de linker hemisfeer voor het logische, mathematische, wetenschappelijke. En deze twee hemisferen zijn constant in conflict met elkaar. Dat wat zich in de wereld aan politiek gesjoemel afspeelt, vindt in feite in onszelf plaats hoewel we ons daarvan vaak niet bewust zijn.
Onze wereld in ingesteld op de rechtshandige mens, op het intellectuele, wetenschappelijke.
Tien procent van de kinderen wordt linkshandig geboren. De linkshandige mensen worden in onze maatschappij onderdrukt. Lees hoe Osho dit verder uitwerkt en welke consequenties dit voor de maatschappij en voor de linkshandige mensen zelf heeft.
Osho raadt ons aan om ons van de tweespalt in onze mind bewust  te zijn. Hij zegt, dat het verschijnsel als een boom is. De boomstronk is een geheel en daarna gaat de boomstronk zich splitsen in takken. Als je dit beseft, kun je alles wat zich aan conflicten rondom je en in jezelf af speelt beter begrijpen. Je ziet dat de bron hiervan ligt in de  verdeelde mind. 
Maar in dit boek worden ook vragen door de Meester beantwoord. Bijvoorbeeld: U vertelt me dat mijn mind onrijp is. Wat betekent het om een mind te hebben die wel rijp is?!
En wie in het onderwerp 'rijp zijn' geïnteresseerd is, kan ik met plezier het boekje 'MATURITY' aanraden dat geheel aan dit onderwerp gewijd is.
Oud worden, wil niemand. Maar rijpen, de totale verantwoordelijkheid nemen voor je leven en daarin volkomen jezelf zijn, tot volle bloei komen op alle terreinen van het leven, daarover vind je uitgebreider antwoord in deze paperback 'Maturity' die je in een ruk uit zult lezen. In dit boekje geeft Osho inzicht in een nieuwe manier van leven.
Vaak kom je al gravend in Osho's boek opeens tot een nieuwe manier van kijken. Je laat je oude (voor)oordelen achter je En dit geeft een gevoel van intense vreugde en ontspanning.
Ancient Music In the Pines, 2e ed. 1998, Uitgegeven bij The Rebel Publishing house, Poona, India, ISBN 81-7261-079-3, verkrijgbaar bij Osho Publikaties, Amsterdam

* BIRD ON THE WING 

Osho heeft heel wat lezingen over Zen en over Zenmeesters gegeven. Er zijn prachtige door Meera geschilderde boxen gemaakt met boeken van deze lezingen. Je zou zeggen: het kan niet mooier!
En toch ben ik zo gecharmeerd van de uitgave die nu voor me ligt. Bird On The Wing, Osho talks on Zen.
Want veel van mijn lievelingsverhalen staan in dit Zenboek. Die over de professor die maar door bleef vragen terwijl de Zenmeester zijn kopje overvol goot…''de kop is vol'' schreeuwde de professor. '' Ja'' zei de Zenmeester ''die van jou ook''.
Ook het volgende verhaal over de twee Zen kloosters met de twee jonge boodschappen-jongens, vind ik heerlijk.
Osho begint met te zeggen, wat we van dit verhaal kunnen leren. Hij zegt: je kunt de werkelijkheid niet leren kennen door het denken. Maar je kunt haar wel leren kennen door actie. Denken is gewoon een soort van dromen. Maar het moment dat je tot actie over gaat, ben je deel van de werkelijkheid geworden. Het denken is fragmentarisch en als je handelt, ben je totaal.
Het is belangrijk om dit te begrijpen als je een zoeker naar de waarheid bent en niet naar iets anders. Religie en filosofie zijn in dit opzicht duidelijk verschillend van elkaar: religie is actie en filosofie is denken.
Het ego maakt plannen en wat je ook maar plant, je zult de werkelijkheid mislopen, want de werkelijkheid kun je alleen in spontaniteit tegen komen. Als je alles van tevoren uit denkt, sta je weliswaar klaar, maar je zult de boot toch missen. De realiteit is een eeuwig doorgaande beweging. Niemand weet waar zij naar toe gaat, niemand weet wat er gaat gebeuren. Niemand kan haar voorspellen, omdat zij onvoorspelbaar is.
Nu het verhaal.
Er bestonden twee zen kloosters vlak naast elkaar. In beide liepen jonge jongens rond om voor de meesters hand en span diensten te verrichten. Beide jongens gingen daarom vaak naar de markt om spullen voor de meester te halen- de ene keer groenten, de andere keer andere dingen. De kloosters waren elkaar vijandig gezind, maar ja: jongens zijn jongens. Zij dachten niet aan de leefregels en kwamen elkaar vaak tegen, raakten dan aan de praat en hadden lol. Dat was in feite verboden: men praatte niet met iemand van het andere klooster.
Op een dag kwam de jongen die bij het eerste klooster hoorde bij zijn meester en hij zei; '' Ik ben in de war. Toen ik naar de markt ging, zag ik de jongen van het andere klooster en ik vroeg hem, '' Waar ga je heen?'' En hij zei, '' Waar de wind me heen blaast' en ik wist helemaal niet meer wat ik moest zeggen. Hij maakt me verlegen.'' De meester zei,'' Dat is niet goed. Niemand van ons klooster is ooit door iemand van het andere klooster verslagen, zelfs geen bediende. Dus, morgen als zich dezelfde situatie voordoet en die jongen weer zegt, '' Waar de wind me heen blaast'' dan zeg jij: '' En als er nou eens geen wind is….?''
De volgende dag ging de jongen op straat staan wachten totdat de jongen van het andere klooster er aan kwam. En hij vroeg hem, '' Waar ga je heen?''  De andere jongen zei, '' Waar mijn benen mij naar toe brengen''.
Dus nu raakte de eerste jongen weer van zijn stuk. Hij had zijn antwoord klaar, maar de werkelijkheid is onvoorspelbaar. Hij ging heel triest terug naar zijn meester en zei, '' Die jongen is niet te vertrouwen. Hij gaf een ander antwoord en ik wist gewoon niet wat ik moest doen''  En de meester kwam weer met een ander idee, '' Als die jongen zegt '' waar mijn benen me naar toe brengen, dan zeg je hem, '' En als je nu kreupel zou zijn, wat dan…?''
En deze keer kon de jongen bijna niet slapen van opwinding. Hij ging weer de andere jongen staan opwachten en vroeg hem, '' Waar ga je naar toe?'' En de andere jongen zei' '' Ik ga groenten halen op de markt.''
De eerste jongen kwam helemaal uit zijn humeur terug bij zijn meester en zei, '' Die jongen is onmogelijk, hij verandert de hele tijd.''
En het leven is nu juist als die jongen. Het is alsmaar aan het veranderen. De werkelijkheid is geen onveranderlijk verschijnsel. Je moet aanwezig zijn, spontaan ten opzichte van het leven staan - alleen dan zal de respons ook realiteit hebben.
Als je antwoord van tevoren vast staat, ben je al dood, dan heb je de boot al gemist. De volgende dag zal aanbreken, maar jij zult er gewoon niet zijn; jij zit nog vast aan de dag van gisteren, die al verleden tijd is.
Dit verhaal sluit aan bij de titel van het boek, vind ik. A Bird on The Wing, Vrij als een vogel.
En zo zijn wij pas echt gelukkig, als we ons als vrije vogels door het leven heen bewegen, want het leven ademt ook vrijheid, het kent geen vaste relaties en vaste patronen.
De Meester is Vrijheid, Osho is Vrijheid. Dat constateer je telkens weer als je leest hoe hij van jongs af zijn vrijheid alleen maar heeft geleefd en niet heeft toegestaan dat enige autoriteit hem van de realiteit afhield. Heel mooi staat dat beschreven in ''Glimpses of a Golden Childhood'' en '' Autobiography of a Spiritually Incorrect Mystic.''
En de Vrijheid van de Meester is besmettelijk, want ik ken geen sannyasin die niet een tik van Osho's vrijheid heeft meegekregen.
Er is ook een mooi lied dat hierbij aansluit.
With the fire in our hearts and the wind in our sails,
Blessed Master we reach through the Storm,
I am a  bird on the wing
Reaching for the stars
Flying like an eagle to the endless skies. 
In dit boek staan ook weer vragen van sannyasins. Op een van de vragen die over jaloezie gaat, zegt Osho de voor mij treffende woorden: '' Liefde kan niet jaloers zijn, het is onmogelijk. Zij heeft altijd vertrouwen en als er iets is dat je vertrouwen te niet doet, dan moet je dat accepteren. Er is niets aan te doen, omdat wat je ook doet, je de ander daarmee zult vernietigen. Vertrouwen kan niet geforceerd worden; jaloezie probeert haar te forceren. Jaloezie probeert alles, ze laat jou alles doen zodat het vertrouwen  kan blijven bestaan. Maar vertrouwen is niet iets dat afgedwongen kan worden: het is er of het is er niet. Als het er is, wees er dan gelukkig mee en als het er niet is, kun je beter uit elkaar gaan.''
Ik geniet er altijd weer van, als Osho zo'n puur menselijk verschijnsel als jaloezie een andere dimensie geeft, zodat je vanzelf gaat inzien: wat is het toch eigenlijk een kinderachtig spelletje!
Hoeveel lezingen er ook van Osho zijn, in dit boek zegt hij: ''Alle boeken zijn dood; ze kunnen niet levend zijn.''
Op het moment dat er een woord wordt uitgesproken, gaat de ervaring verloren. De waarheid kan niet uitgesproken of geschreven worden en er kan ook niet naar verwezen worden.
Het woord is vals, omdat het aan het verleden toe behoort.

Dat gaat ongeveer als in het volgende verhaaltje.
Er was eens een dorpeling die naar een grote bank ging; er gingen daar veel mensen in en uit.En er werden heel wat zaken gedaan. Plotseling begon de dorpeling iets te roepen; met alle kracht van zijn stem schreeuwde hij,'' Heeft iemand een stapeltje bankbiljetten met een elastiek eromheen laten vallen?''
En heel wat mensen riepen uit, '' Ja, ik,'' en ze liepen snel naar hem toe. Er ontstond een kleine menigte om hem heen en allemaal claimden ze het geld.
De dorpeling zei,'' Ik heb het elastiek gevonden.''
We kunnen de waarheid niet direct uit Osho's boeken halen, omdat we die zelf moeten ervaren. Toch kunnen we door over zijn ervaring te lezen, gestimuleerd worden tot onze eigen zoektocht. Daarom, veel plezier weer met ook dit boek! ma Donna.
Bird On The Wing, Uitgeverij: The Rebel Publishing House, Poona, India, 2^e druk, ISBN 81-7261-101-3, verkrijgbaar bij Osho Publikaties, Amsterdam

* RETURNING TO THE SOURCE,
   TERUG NAAR DE BRON
Op mijn logeeradres las ik Returning to the Source, voor de tweede of derde keer. Dit adres is op een prachtige plek in Drenthe, waar ik een beetje vakantie houd en ontmoetingen heb met bewoners van de nabijgelegen psychiatrische kliniek. Ik ervaar weer wat een totale manier van vakantie vieren dit is: in de stilte van dit rustige dorp zijn, af en toe de natuur in gaan en dan daarnaast te kunnen delen met mensen van wat wezenlijk voor mij is. Na jaren van zoeken, was er opeens deze goddelijke plek.
Het  boek 'Returning to the Source' is een klassiek Zen boek, voor het eerst uitgebracht in 1976, daarna nog een paar maal en het meest recent in 2000.
Heel fijntjes is deze 2000-release, uitgevoerd in paars met sierlijke gele tekeningen van wielen en bladeren. Ik zie de weergegeven wielen als het bekende symbool: the wheel of life and death, waar we na onze geboorte in terecht komen, maar waar we uit kunnen stappen. Osho wijst ons daarbij dan natuurlijk weer op meditatie die ons bewust maakt van het meedraaien met dit wiel en die de mogelijkheid biedt om hiermee te stoppen.
Het boek bevat bekende en minder bekende Zen-verhalen.
Enigszins bekend is waarschijnlijk het verhaal over de Chinese Zenmeester Nansen. Deze had een zekere faam en daarom kwamen ver weg wonende zen monniken naar hem toe. De Zenmeester was echter ondanks zijn beroemde naam uiterst eenvoudig. Dit is natuurlijk geheel overeenkomstig ZEN, want Zen bevat het leven zelf, dus: water halen, kleren wassen, dat is waar ook de Meesters steeds aan mee doen. Maar de monnik dacht, dat de Meester toch wel iets speciaals zou hebben. Dus, toen deze monnik bij de tempel aan kwam en daar een man hout zag hakken, dacht hij zeker niet, dat het Meester Nansen zou zijn. En hij vroeg hem dan ook: " Is Meester Nansen aanwezig? De houthakker antwoordde de monnik: " Ik heb deze bijl voor twee koperstukken gekocht." En hij tilde de bijl op tot boven het hoofd van de verbijsterde monnik en zei: "Hij is heel scherp." De monnik liep in mineurstemming weg om later te ontdekken, dat de houthakker nu juist de Zenmeester Nansen was geweest.
Osho zegt: spirituele zoekers denken vaak, dat ze bijzonder zijn en dat ze iets heel speciaals zoeken. Maar: Zen is niet speciaal, Zen is doodgewoon. Het draait weer om het ego. Het ego wil de wereld verachten en op zoek gaan naar het eeuwige. Maar op die manier is het zoeken ook weer een trip. Het gaat er niet om wat je zoekt, maar om wat voor iemand de zoeker is. Als je ego degene is die zoekt, dan is alles wat je zoekt alleen maar van deze wereld En als je het ego in jezelf hebt laten vallen, dan is alles wat je doet goddelijk, of je nu hout hakt, ambtenaar bent, een winkel drijft of wat dan ook.
Zo wordt in elk verhaal de eenvoud, de echtheid en de kracht van Zen weergegeven.
Wat te denken van het verhaal over de eerste Japanner die in China Zen bestudeerde, een zekere Kakua. Hij leefde in China op een ver gelegen plek in de bergen en was continu aan het mediteren. Als mensen hem vonden en vroegen om te prediken, sprak hij meestal een paar woorden en verdween dan naar een meer onvindbare plek in de bergen. Toen Kakua naar Japan terug keerde en de keizer over hem vernam, werd hij naar het hof geroepen om preken te houden ter verheffing van hemzelf en de onderdanen. Kakua stond in stilte voor de keizer. Toen haalde hij een fluit uit de plooien van zijn gewaad te voorschijn, blies een korte noot, maakte een beleefde buiging en verdween weer. Niemand weet wat er van hem geworden is.
Is dit geen schitterend Zen verhaal? Eenvoud, kracht en schoonheid stralen hier regelrecht vanaf.

Iedere Meester gebruikt eerst woorden, omdat we nu eenmaal gewend zijn aan de taal van de mind. Daarna probeert hij ons het onbekende in te duwen.
Uit het verhaal over Kakua blijkt, dat STILTE bereiken vaak niet lukt. Als er dan geen stilte te realiseren is, dan is het eerste wat in aanmerking komt: muziek. En dat was wat Kakua beoogde: hij blies een korte noot.
Zen houdt er niet van om zich in woorden te manifesteren, maar wil dit door situaties doen.
In elk verhaal tref je weer een nieuwe situatie aan, waarin de waarheid getoond wordt.En ik raad je daarom aan: laat je door de verhalen van Returning to the Source verrassen en verfrissen. Je gaat lachen om de serieusheid van de wereld, maar ook om de serieusheid van spirituele zoekers en je gaat daarom lachen om jezelf.
Er staan namelijk ook nog een aantal onbekende verhalen in als: The Two Concubines, The Good Wife, The Practical Joke, Making a Nuisance.
Door dit boek aan te schaffen zul je jezelf of iemand anders een mooi, echt en warmbloedig cadeau geven. Het leven klopt in elk verhaal.
En natuurlijk worden we in dit boek ook weer getrakteerd op de nodige grappen.
Mulla Nasruddin ging naar zijn psychiater. Hij klaagde over zijn ellende en problemen en tenslotte concludeerde hij: "Ik ben bang. Het lijkt wel of ik neurotisch word".
De psychiater glimlachte en zei: " Nasruddin, als dat zo is, moet je blij en gelukkig zijn dat je neurotisch bent."
Nasruddin was geschokt. Hij zei : "Wat? Blij dat ik neurotisch ben? Waarom?"
De psychiater zei, "Omdat dat dan het enige normale aan jou is" 
Een Italiaanse gids leidde een groepje Amerikanen langs de kraters van een vuurspuwende berg. Hij vertelde wat er gebeurde als er een vulkaanuitbarsting plaats vond. Een Amerikaan tuurde met zijn verrekijker in de krater. Hij trok een gezicht en zei vol afgrijzen: "oeh…het lijkt de hel wel!"
"Nou ja" verzuchtte de gids" jullie Amerikanen zijn ook overal geweest!"
Een vriend van Mulla Nasruddin belde hem op met de vraag, "Wat is er aan de hand? Ben je soms dood?" Mulla zei: "Wie heeft je verteld dat ik dood ben?"
De vriend zei, "In het dorp is iedereen zulke goede dingen over je aan het vertellen, dat ik dacht: hij is vast dood!"
Toen ik weer thuis kwam, na het verblijf in Drenthe, was er een pakje gearriveerd met maar liefst drie nieuwe Osho-boeken, een herdruk en twee vers uit het Hindi vertaald. Wat een thuiskomst: zo'n pakje te openen en van de nieuwe pracht te mogen genieten.
Is dat dan weer 'Returning to the Source", terug naar de bron?!
Ja, want we moeten telkens terug naar de bron, is mijn ervaring. Er zijn zoveel lagen in ons die allemaal bereikt kunnen worden door het licht van Osho.
In een van de splinternieuwe boeken stuit ik al, heel toepasselijk, op het volgende beeld van Osho.
Hij zegt: denk je dat een druppel een steen kan stuk maken? Nee, er zijn duizenden en duizenden druppels voor nodig, voordat er iets aan de steen verandert. Zo is het ook met onze ingeslepen patronen. Ze zijn zo diep. Er zijn duizenden inzichten van de meester nodig om ons daarvan tot in alle lagen bewust te maken.
We blijven begenadigd worden door Osho's boeken. Zullen we daar dan niet dankbaar gebruik van maken en ervan genieten? Ik doe dat tenminste wel.  Uitgever: The Rebel Publishing House Pvt. Ltd, India, ISBN nr. 81 7261 1382, verkrijgbaar bij Osho Publikaties Amsterdam.