Osho over Vrouwelijke mystici

1. DE VROUWELIJKE KWALITEITEN      uit:  THE DIVINE MELODY
Op school hoor ik het een jongen van nog maar dertien jaar al verwoorden: vrouwen missen de kwaliteiten van de man en de vrouwelijke kwaliteiten zijn zo alledaags, dat je ze niet hoeft te noemen.
Wat is het geval? Ik sta een vrouwelijke collega met een videorecorder te helpen, waarbij je  een nogal ongewone manipulatie moet toepassen. Dus, nu zijn we samen bezig en er zit een klas met leerlingen toe te kijken en te wachten tot het spektakel kan beginnen. We zijn nog maar even bezig, als een jongen op de 2^e rij smalend zegt: “Oh jé! …Vrouwen en techniek!”
En natuurlijk begrijpt hij de reikwijdte van die opmerking niet en die is ook niet erg diepzinnig bedoeld. Maar het is een gegeven en hij zal nooit onderzoeken of het klopt wat hij daar poneert. Iedereen om hem heen zegt het. Alleen een paar vrouwen om hem heen protesteren mogelijk en die doen dat, volgens hem, toch maar uit eigen belang.

Als ik met wat oudere leerlingen over het onderwerp “vrouwen in de politiek” discussieer, komen daar wel wat genuanceerdere standpunten naar voren, gelukkig. Vrouwen praten gemakkelijker over zichzelf, vrouwen zijn met andere dingen bezig, vrouwen kunnen andere thema’s aankaarten…”
Maar het komt er altijd weer op neer. Mannen zijn de maatstaf in onze wereld en vrouwen kunnen langzamerhand ook heel veel., maar toch…
Het is niet zo, dat de geheel eigen kwaliteiten van vrouwen naar voren gebracht worden die je bij mannen niet of in mindere mate aantreft. En als je dat al gebeurt, wordt het slechts met de mond beleden, maar ik zie niet dat ze ook gerealiseerd worden.
Osho gaat in dit opzicht nog een stap verder. En weer ben ik verrast over het absoluut unieke inzicht dat hij hier biedt. Ik kom dit tegen in The Divine Melody, een van de boeken over Kabir die er van hem bestaan. 
Osho heeft het over het scheppingsverhaal en over de interpretatie ervan door de christelijke theologen. Hij vindt die uitleg oppervlakkig en dat is het christendom en speciaal christelijke theologen eigen, zo zegt hij. Hun inzicht is alleen maar logisch, theoretisch en raakt nooit de diepere kern.
Volgens het scheppingsverhaal heeft God in zeven dagen de wereld geschapen; eerst creëerde hij materie en op het laatst schiep hij de mens. Vijf dagen lang was hij bezig met het scheppen van al het andere in de wereld - de materiële dingen, de dieren en de vogels – en toen schiep hij op de zesde dag de mens. En aan het einde van die zesde dag creëerde hij de vrouw. Dit heeft een speciale symbolische waarde: de vrouw is het laatste wat God schiep, zelfs de man komt niet in de laatste plaats. En de beeldspraak hierbij is nog mooier, omdat uitgedrukt wordt, dat hij de man uit de vrouw creëerde. Er werd immers een rib van Adem genomen en met behulp daarvan werd Eva geschapen.
Met andere woorden: de vrouw is een verfijning van de man, een zuiverder vorm. Oftewel: lest, best!
Vrouw zijn wil zeggen: intuïtie, poëzie en verbeeldingskracht. En man zijn betekent: wil, proza, logica en verstand. Dit zijn symbolen: de man heeft agressie als kwaliteit en de vrouw receptiviteit. En receptiviteit, ontvankelijkheid is de hoogste van de twee. Mannelijk wil zeggen: logica, redeneren, analyse en filosofie; vrouwelijk betekent religie, dichtkunst en voorstellingsvermogen, alles is vloeiender en meer flexibel. De man vecht tegen God of het goddelijke. Wetenschap is en zuiver mannelijk bijproduct; de man is aan het vechten, hij worstelt en hij tracht te veroveren. De vrouw vecht nooit; zij verwelkomt alleen maar, zij wacht en ze is in overgave.
In de christelijke gelijkenis wordt verteld, dat God de man het eerst schiep. De mens is de koning van de schepping, hij staat boven de dieren. Maar bij de mensen is de vrouw het hoogst. De christelijke theologen hebben dit absoluut verkeerd geïnterpreteerd, ze hebben het op een mannelijk chauvinistische manier uitgelegd. Zij denken namelijk, dat de man belangrijker is en dat hij daarom het eerst werd geschapen. Als je zo redeneert, moeten de dieren nog belangrijker zijn, want die zijn eerder geschapen dan de man! Dat gaat uit van valse logica. Ze denken, dat het in feite om de man draait  en dat de vrouw maar een aanhangsel is. Op het laatste moment had God het gevoel, dat er iets ontbrak, hij nam een rib uit de man en schiep de vrouw. De vrouw wordt van geringe betekenis geacht- alleen maar een hulp, zodat de man zich goed voelt en niet alleen is. 
Het bekende scheppingsverhaal wordt zo uitgelegd, dat de vrouw minder belangrijk schijnt te zijn dan de man – zij is alleen maar een speeltje voor de man, anders voelt hij zich zo alleen. God hield zoveel van de man dat hij dacht dat deze anders eenzaam en bedroefd zou zijn.
Wat herkenen we hiervan? Nou, ik in ieder geval veel.
Het feit dat een man zo goed logisch kan denken, technisch is, wiskundige aanleg heeft, is voor mij lange tijd een indrukwekkend feit geweest. Vrouwen hadden van deze gave toch veel minder mee gekregen, was mijn stellige overtuiging. Met dat inzicht ben ik opgegroeid en ik heb dat lange tijd, tenminste op onbewust niveau, met me meegedragen. En vandaar uit bekeek ik mannen en had ik contact met ze.
Technisch inzicht, logica, wiskundig vermogen, dat alles heb ik niet, dus ik achtte dat erg hoog en ik vond het ook aantrekkelijk. Weliswaar heb ik ook kwaliteiten, maar die waren toch van aanzienlijk minder kaliber. En die kwaliteiten had ik zo al; daar hoefde ik niet voor te studeren. En daardoor werden ze door mij aanmerkelijk lager beoordeeld.
Ik zag lange tijd de vrouw toch wel als in een lager ontwikkelingsstadium verkeren dan de man, waaruit zij zich zou kunnen emanciperen. En natuurlijk is de vrouw, door de eeuwen, gehinderd in haar ontwikkeling, maar niet in de ontwikkeling om de man te benaderen. Nee, de vrouw is niet toe gekomen aan haar eigen vrouwelijke ontwikkeling door te maken en haartypische vrouwelijke kwaliteiten als volwaardig te laten meetellen.
En ik heb gemerkt hoe diep deze conditionering gaat.  
En nu zet Osho hier in The Divine Melody het scheppingsverhaal en alle mogelijke varianten erop, compleet met eigentijdse interpretaties ervan totaal op zijn kop.
Want, dat de man van groter belang is, omdat hij eerder geschapen is, is niet waar.  Verbeeldingskracht, zo legt Osho uit, doet zich alleen voor als er overgave van de wil is.
Dezelfde energie die in de wil zit, wordt voorstellingsvermogen en dezelfde energie die agressie wordt, wordt ontvankelijkheid. En dezelfde energie die naar vechten gaat, wordt besteed aan samenwerking. Dezelfde energie die boosheid vormt, gaat uit naar meegevoel. Medeleven komt voort uit boosheid; het is een verfijning van boosheid; het is een hogere symfonie die uit boosheid opklinkt. Liefde komt voort uit seks; er is sprake van een hoger niveau, meer uitgezuiverd.
God schiep de vrouw nadat hij de man had geschapen, want de vrouw kan alleen maar in tweede instantie gecreëerd worden. Je moet eerst zorgen dat de ruwe energie er is en dan pas kun je gaan verfijnen. Verfijning kan niet als eerste optreden. En in deze gelijkenis zit een bepaalde boodschap opgesloten, namelijk dat iedere man eerst vrouwelijk moet worden, voordat er samadhi is, voordat hij thuis komt. De man moet eerst door het wilscentrum heen; hij moet tot overgave kunnen komen. Veel mannen blijven op dit niveau steken en gaan door met spirituele spelletjes spelen en dat zal hen niet verder helpen.
Op het niveau van het wilscentrum moet de man in een vrouw veranderen en zijn hele willen moet omgezet worden in slechts een ding: hij moet zich willen overgeven. De wil om je over te geven is een van de meest grandioze dingen die er bestaan en dit kan alleen gebeuren als je over wilskracht beschikt en wel over enorme wilskracht.
Want: overgave vanuit zwakheid heeft heen enkele betekenis, alleen overgave vanuit kracht is waardevol.
Samenvattend kan gezegd worden: uit de wil wordt overgave gecreëerd, uit de man schiep God de vrouw.
THE DIVINE MELODY, discourses on the songs of Kabir, uitgegeven in Poona, India,1978.
Dit boek is op het moment niet nieuw verkrijgbaar.      

2. THE LAST MORNING STAR
    De laatste ster…'s morgens vroeg 

Ruim tien jaar nadat Osho ons voor wat zijn lichamelijke aanwezigheid betreft vaarwel heeft gezegd, is er weer een heel nieuw boek van hem verschenen. Dat zit zo:
Deze lezingen zijn indertijd door Osho in het hindi gehouden. En in het jaar 2000 zijn ze in het engels vertaald en in boekvorm uitgebracht.
Is het niet wonderbaarlijk hoe Osho steeds maar met ons voortleeft, namelijk dat hij op dit moment nog steeds gloednieuwe woorden tot ons spreekt?
Dit geheel in zilver uitgevoerde werkje met een sneeuwwitte foto van  Osho voorop zal je ontroeren, alleen vanwege de uiterlijke vormgeving al. En de binnenkant van de cover, waar de Morning Star is afgebeeld zal je een kreet doen slaken van bewondering: Oh, wat mooooi!
Ik zag het in een etalage liggen en ik had het zelf nog in bestelling. Toen ben ik echt een half uur voor de etalage blijven staan…om het maar heel goed te zien en me er door  te laten raken. Osho's boeken zijn in etalages en in de schappen van boekenrekken echte blikvangers, constateer ik keer op keer. De goud- en zilveren opdruk geeft zo'n bijzondere straling. Je ogen en handen gaan vanzelf naar deze boeken toe.
Osho heeft het in dit boek over de vrouwelijke mysticus Daya. Als een van de weinige meesters benadrukt Osho telkens weer de religieuze kwaliteit van vrouwen  Hij zegt, dat er talloze verlichte vrouwen geweest zullen zijn, maar: de geschiedenis gaat voornamelijk over de prestaties en zijnstoestanden van mannen. En daarom is er weinig of niets over deze verlichte vrouwen bekend. Mede daarom heeft Osho in zijn Communes altijd veel leidende taken aan juist vrouwen gegeven. In de Commune in Amerika legde hij dat indertijd uit als : a little compensation …voor wat er tot dan toe in de historie met betrekking tot vrouwen heeft plaats gevonden, namelijk: het innemen van ondergeschikte posities. 
Osho heeft het in The Last Morning Star over drie vrouwelijke mystici, te weten : Meera, Sahajo en Daya.
Over Meera heeft Osho het regelmatig: ze is de dansende mysticus. Ze was zo vervuld van het goddelijke, dat ze gewoon op straat, midden tussen de mensen al haar levensvreugde uitte door extatisch te dansen…De mensen bleven verbaasd staan kijken. Wat was de reden om zo te blij zijn, vroegen ze zich af, want zelf beleefden ze niets dan ellende in hun leven. En Meera danste en danste maar door. Ze was eenvoudig niet te stuiten in haar goddelijke dans.
Aan Sahajo heeft Osho een boek gewijd  'Showering without clouds'. Van dit boek heb ik eerder een boekbespreking gegeven. En het blijkt nu dat in het  boek over Sahajo reeds de woorden van Daya werden gebruikt. Juist deze poëtische woorden die de titel vormen van het boek over Sahajo 'showering without clouds'  blijken de woorden van Daya te zijn. En wat is er met dit nieuwe boek over de vrouwelijke mysticus Daya gebeurd? Ja inderdaad, je voelt het al een beetje aankomen.
De woorden van de titel van het boek over Daya  zijn in feite de poëtische woorden van Sahajo: The Last Morning Star.
De lezer wordt hiermee op een spoor gezet…namelijk op het spoor om in te zien, dat mystici  en zeker verlichte mystici veel op elkaar lijken, elkaar 'met een half woord' begrijpen en daarnaast, naast deze gelijkheid aan elkaar, volstrekt uniek zijn.
De drie vrouwelijke mystici  Meera, Sahajo en Daya komen uit dezelfde landstreek van India en zijn tijdgenoten van elkaar. Sahajo en Daya zijn discipelen en wel zeer toegewijde discipelen, devotees dus, van dezelfde meester. En deze meester is: Charanda's. Ze hebben dezelfde meester gehad, hebben uit dezelfde bron geput. Vandaar dat hun poëzie niet erg van elkaar verschilt.
Over de levensloop van Sahajo  en over die van Daya is niet echt veel bekend, zegt Osho. Ze waren vervuld van het goddelijke en daardoor waren ze toegewijd aan de meester Charandas. Dus, vermoedelijk hebben ze heel eenvoudige dingen gedaan, zoals het koken voor de meester, water aan hem brengen, zijn voeten masseren. Als je dichtbij de Meester leeft, zal zijn straling, zijn wezen je doordringen.
Dit heb ikzelf ervaren toen ik enkele maanden in de commune van Rajneeshpuram verbleef. Ik deed daar cleaning van de huizen van de communebewoners als werk.
Om de andere dag konden we Osho's lezingen bijwonen en elke dag konden we hem groeten als hij in een Rolls Royce voorbij ging tijdens drive by. En een heel speciaal genoegen voor mij was het om dagelijks langs de poort die toegang tot Osho's huis gaf te fietsen, heuvel op heuvel af, als ik van huis naar mijn werk ging en vice versa. Vier maal per dag werd ik dan vervuld van een bijzondere vreugde die steeds sterker in mijn wezen begon op te bloeien. In mij danste mijn hart en ik voelde mij steeds meer opgetild worden naar iets heel bijzonders dat niet in woorden is uit te drukken.
Osho zegt; ik heb gesproken over Sahajo en ik heb gesproken over Daya: Ze zijn als het ware mijn beide ogen.
Hieruit blijkt hoe opmerkelijk hij ze beiden vindt en hoe onontbeerlijk ook voor de spirituele ontwikkeling in de wereld.  Immers, je beide ogen kun je niet missen. En dan gaat het hier in het bijzonder over Osho's ogen. Er is bijna geen mens die niet gefascineerd is door Osho's ogen. Vooral ook door zijn ogen heeft hij talloze mensen over de hele wereld kunnen aantrekken.
Kijken we naar de woorden van de vrouw-mysticus Daya zelf, dan komen we het volgende tegen in: THE LAST MORNING STAR.
"Open je hart voor hen die het goddelijke liefhebben" Osho zegt: alleen voor deze mensen moet je je hart openen. Alleen zij die open gegaan zijn voor de schoonheid van het goddelijke, in het hart van wie als het ware de gekte voor het spirituele ontwaakt is, deel met diegenen heel je eigen innerlijke schat. Nodig de zoekenden uit in je hart. Laat zien dat wat er met jou is gebeurd ook met hen kan gebeuren.

Als je dat zo leest, komt het beeld je vanzelf voor ogen.
Het tere rode plantje dat in een hart van een zoeker is ontstaan, kan groeien tot een grote sterke geurige plant. Maar het heeft de juiste voeding nodig, de juiste omgeving, het goede klimaat.
Als je zelf zover bent dat je het goddelijke kunt delen, stel dan je hart open.
En de Meester is natuurlijk bij uitstek degene op wie de zoeker wacht, van wie hij het juiste klimaat kan verwachten. De Meester zorgt ervoor dat het wachten dragelijk is, er als het ware bij hoort.
Ook aan humor ontbreekt het niet in THE LAST MORNING STAR. Wie barst niet in lachen uit bij het lezen van de zoveelste mop over Mulla Nasruddin?
Mulla Nasruddin was aan het vasten. En tijdens de vasten kreeg hij verschrikkelijke dorst. Hij begon in een bron te turen hoe ver het water beneden hem was. Het was een nacht met volle maan. Daarom zag hij de maan in het water . "Arme stakker' zei Mulla ' hoe ben je in die bron vast komen te zitten? Iemand moet je eruit halen!"
Er was verder niemand daar, het was een eenzame plek. Mulla dacht helemaal niet meer aan zijn dorst en hij gooide een touw in de bron om de maan te pakken te krijgen en er op de een of andere manier uit te trekken -- want waar zou het anders met de wereld naar toe gaan? Het touw raakte ergens aan een steen in de bron vast. Maar Mulla dacht dat alles goed ging en dat het touw zich om de maan had geslingerd, dus hij begon uit alle macht te trekken.
Het touw brak en Mulla viel met een plof op zijn rug. Omdat hij viel, zag hij de maan in de lucht, "Het maakt niet uit' zei hij ' Ik heb me een beetje pijn gedaan, maar jij bent gered, oh Meester Maan. Dat is genoeg voor mij."
Er staat heel veel in dit boek. Ik heb maar een tipje van de sluier opgelicht. De poëtische verzen zullen vele harten raken.

En met de 'parel van dauw', de dauwdruppel die op een parel lijkt, wordt de vergankelijke wereld bedoelt. Daarentegen is het goddelijke niet vergankelijk, maar dat duurt voort. 
Veel genoeglijke uren gewenst met THE LAST MORNING STAR! Ma Donna.
THE LAST MORNING STAR, Uitgegeven bij The rebel Publishing House, Pune, India,
ISBN  81 7261 164 1, verkrijgbaar bij Osho Publikaties.

3. SHOWERING WITHOUT CLOUDS       
  ZIJN ER OOK VERLICHTE VROUWEN GEWEEST? 

Er is een geheel nieuw boek van Osho uitgekomen, kort geleden uit het hindi vertaald:  'SHOWERING WITHOUT CLOUDS' ……………………………Het regent zonder dat er wolken zijn.
Het is Osho zó vaak gevraagd: er wordt altijd over verlichte mannen gesproken. Zijn er ook vrouwen die tot verlichting zijn gekomen?
In het boek 'Showering without clouds' gaat Osho het hebben over Sahajo, een verlichte vrouw.
Is er dan zoveel verschil tussen verlichte vrouwen en verlichte mannen?
Uiteindeljk niet, in de uiteindelijke staat van verlicht zijn NIET.
Maar, kijk naar de weg die naar verlichting toe loopt.

Een vrouw gaat meestal de weg van liefde en de man gaat meestal de weg van meditatie. Een vrouw vindt meditatie vaak via het pad van liefde. Verder is het zo, dat een vrouw meestal geen moeite heeft met toewijding, met overgave. Ze is geïnteresseerd in praktische dingen, in dat wat dichtbij is. Een man komt vaak veel moeizamer tot overgave. Hij zoekt meer het grootse, dat wat ver weg is. We zien bovenstaande geïllustreerd in de volgende uitspraak van Sahajo. Ze zegt: "Ik kan God (nog) wel opgeven, maar mijn Meester NIET….Want ik kan God        alleen maar bereiken dóór de meester."

Dit is een hele praktische benadering, zegt Osho, en ook moedig en krachtig. Want: de meester is dichtbij, hij is herkenbaar.
Hij is van vlees en bloed, net als jij…hij heeft 'iets' gevonden wat jij ook zoekt.
Sahajo durft de meester boven God te stellen. God kan prachtig zijn, maar Sahajo plaatst hem niet even hoog als de meester.
"Want" zo zegt ze "God heeft me geschapen, in de wereld gezet….maar, de meester heeft me van de wereld bevrijd." en "God heft me familiebanden gegeven…maar, de meester heeft me van de ketenen van gehechtheid bevrijd" en "God heeft me de illusie gegeven , dat DOEN belangrijker is…….De meester heeft me mijn WEZEN leren zien"
Dit is nog maar het begin van het boeken dit te lezen geeft me al zoveel bevrijding.
Er is de herkenning van inzichten, maar Osho geeft tegelijkertijd zoveel nieuwe visie.
En het leest gemakkelijk, omdat het thema zo herkenbaar is, zowel voor mannen als voor vrouwen.
In de loop van het boek wordt de titel 'showering without clouds' uitgelegd. Als het regent, lijken er altijd wolken te moeten zijn. Zó denken we, omdat we zo gewend zijn te denken in oorzaak en gevolg. Maar, zo is het niet in de innerlijke wereld. Dáár regent het, zonder dat er wolken zijn. Dat zien we bij devotie, dat zien we bij liefde. Liefde kent geen oorzaak , evenals devotie.
En dat vinden we moeilijk om te accepteren. We willen een oorzaak, een reden hebben, ook voor devotie, ook voor liefde.
Dat geeft houvast, dat houdt ons in de wereld.
Maar devotie GEBEURT gewoon, liefde GEBEURT gewoon: alle redenen die we ervoor aangeven, zijn achteraf verzonnen.
Dit boek "Showering without clouds" is rijk van binnen en ook van uiterlijk.
Osho geeft mooie verhalen om de uitspraken van Sahajo, zoals hij die interpreteert te verlevendigen.
Daarnaast is het boek ook weer heel mooi  en gracieus uitgevoerd. Het is een absolute aanrader voor allen die ZOEKEN en BLIJVEN ZOEKEN.
SHOWERING WITHOUT CLOUDS, Uitgegeven bij The rebel Publishing House, Pune, India, ISBN 81-7261-076-9, verkrijgbaar bij Osho Publikaties, Amsterdam